“Ik zag dit project en wist dat ik daarheen wilde”
Met knikkende knieën en een onrustige buik zit ik quasi-ontspannen met mijn ouders op het Panoramaterras van Schiphol. We zitten alledrie de tijd een beetje uit te zitten, en de spanning is duidelijk aanwezig (zonder dat we daar openlijk voor uitkomen). Ik vraag me af waarom ik in godsnaam heb besloten om alleen op reis te gaan op mijn 19e en me in een onbekende wereld te storten.
Of ik dit allemaal zo gedacht heb op die ene ochtend op Schiphol, weet ik natuurlijk niet meer precies. Maar het zal erop geleken hebben. Deze dag is namelijk al 17 jaar geleden, hij ligt meer dan mijn halve leven achter me! En toch zie ik mezelf daar nog zitten, en dan voel ik de angst weer. Ik zie mezelf zitten met de adrenaline gierend door m’n lijf en ik heb met haar te doen. Tegelijkertijd ben ik beretrots op haar. De keuze om een vrijwilligersproject via SIW te doen, heeft de tweede helft van mijn leven een andere koers gegeven. Een koers waarvan ik me helemaal niet bewust toen ik met een zwaar hart m’n ouders uitzwaaide.
“Mijn eerste kennismaking met de Mexicaanse zorgzaamheid en gastvrijheid”
Mexico-stad
Na een lange en veilige vlucht waarin ik me nog even veilig waande tussen veel Nederlandse passagiers, landde ik zomaar in de grootste stad van het Amerikaanse continent: Mexico-stad. Rond middernacht stond ik met torenhoge adrenaline, natte oksels en en typisch Europese backpackoutfit (lees: fleecevest en wandelschoenen) op een uitgestorven luchthaven, waar ik veel te lang moest wachten op mijn backpack. Deze had ik hermetisch laten inpakken met plastic (want ja, je gaat naar Latijns-Amerika, en ik was een makkelijke prooi voor angstige ouders en bijstanders). De meeste medepassagiers gingen met hun bagage naar de reisbegeleider die hen opwachtten. Ik bleef alleen achter en hoorde herdershonden blaffen aan de andere kant van de bagegeband. Mijn alarmbellen gingen af, maar gelukkig voor niets.
De volgende uitdaging diende zich aan: het pendelbusje van het hostel bellen zonder (smart)phone, maar wel met travellercheques (die dus echt niet handig zijn als je ’s nachts aankomt en je muntgeld nodig hebt om te kunnen bellen). Ik dacht dat ik er alleen voor stond, maar dat doe je eigenlijk nooit in Mexico, weet ik nu. Een lieve jongen liet me bellen met zijn vaste telefoon, en even later zat ik in het hostelbusje. Ik keek m’n ogen uit: een grote zwarte zee vol met lichtjes, snelwegen en voorbij zoevende auto’s. In het hostel typte ik een mailtje naar het thuisfront om ze te laten weten dat ik veilig was aangekomen (er was toen geen andere manier!). Na een paar uurtjes slapen, begon de volgende spannende dag waarin ik in een taxi naar het busstation werd gebracht (tweede rode vlag: een taxi in Mexico-stad?!).
“Ik dacht dat ik er alleen voor stond, maar dat doe je eigenlijk nooit in Mexico?”
Morelia
De eindbestemming van de heel comfortable busreis was Morelia, hoofdstad van de deelstaat Michoacán. Tijdens de 4 uur durende busrit de volgende ochtend keek ik weer m’n ogen uit. De eindeloze hoofdstad maakte plaats voor groene bergen en grote spiegelgladde meren, een enorme verrassing. De enige mensen die ik zag, zaten geplakt op reusachtige aanplakbiljetten die iets te nep lachten. 2006 was een belangrijk verkiezingsjaar, kwam ik later achter.
De spanning van de aanloop van de reis, de lange reis en te weinig eten en drinken eisten zijn tol. De ontmoeting van de vrijwilligersgroep was een enorme opluchting. Met de prachtige kathedraal van Morelia op de achtergrond, en de klok die 12.00 uur sloeg, besloot mijn lichaam even op standby te gaan. Toen ik mijn ogen weer opendeed, keek ik recht tegen een enorme bak fruit aan. De allerliefste Erick, een Mexicaanse deelnemer van het project, had deze razendsnel voor me gekocht toen hij zag dat ik flauwviel. Zie hier mijn eerste kennismaking met de Mexicaanse zorgzaamheid en gastvrijheid.
“Door enge dingen te doen, kom je erachter hoe groots je leven kan zijn”
